Baby van 2 weken in eenzaamheid begraven, zonder ouders: 'Hoe kan dit?'



  • lBOsSRJ.jpg

    Een kistje zo groot als een schoenendoos. Daar werd vorige week een baby’tje in begraven, in het Belgische Leuven. Wat de dienst nog droeviger maakte: de ouders van het kindje waren er niet bij. “Hoe kan zoiets?”

    Het duizelde Peter de Mangel Schots toen hij een telefoontje kreeg van een pastoor uit een ziekenhuis in Leuven. Er is een kindje overleden, en het zal begraven worden zonder zijn ouders. Of Peter een mooi gedicht wilde schrijven?

    De Belgische dichter draagt gedichten voor op uitvaarten waar geen nabestaanden aanwezig zijn. Dat doet hij namens stichting De Eenzame Uitvaart. De teksten schrijven de dichters zelf. Vaak gaat het om uitvaarten van ouderen, mensen met weinig familie. Peter doet het nu al een tijdje, maar nooit had hij verwacht een kind een eenzame uitvaart te zullen geven, schrijft hij op de site van het dichtersinitiatief. “Hoe kan zoiets?”

    'Ver Europees land’
    Dan krijgt hij het verhaal te horen van baby F. (de hele naam van het jongetje is vanwege de privacy niet openbaar gemaakt). Het kan niet anders dan dat de papa en mama van F., nog jonge mensen, het niet breed hebben. Ze komen uit een ‘ver Europees land’, maar hebben ook meerdere andere verblijfplaatsen. Zo ook bij kennissen in België, waar ze even verbleven.

    Op 24 november wordt baby F. in Luik geboren. De zwangerschap was prima verlopen, zonder problemen. Maar als F. ter wereld komt, blijkt het jochie een ernstige afwijking te hebben. De ouders zijn ‘ontzet’, kreeg Peter later te horen. “De moeder heeft nog gesmeekt of er echt niks meer kon worden gedaan.” Dat kan niet. De familie verlaat het ziekenhuis met het kindje en F. wordt diezelfde avond nog een engeltje.

    Tekortschieten
    Daarna dient zich het praktische probleem aan: er is geen geld voor een begrafenis. Peter schrijft erover: “Het leven heeft hen geleerd praktisch te zijn. Bovendien keren ze al heel binnenkort terug naar hun land zoals gepland. De moeder neemt het lijkje nog even in haar armen. Dan zijn ze weg.”

    Aan Peter wordt gevraagd of hij een gedicht wil schrijven om de uitvaart waardig te maken. Dat wil hij. Makkelijk is het niet; hij heeft maar één dag de tijd. “Ik heb voortdurend het gevoel tekort te schieten. Het zal nooit goed genoeg zijn. Een oudere persoon heeft een leven achter zich dat afgebakend is, met kinderjaren, studies, een beroep, soms een gezin. Mogelijkheden die één na één concreet werden – of net niet. Voor baby F. strekte zich nog een zee van mogelijkheden uit, waarvan er geen enkele werd ingevuld.”

    Wat moet er in de ouders van dit kindje zijn omgegaan? Dat vraagt Peter zich af. Hij weet zeker: deze mensen hadden ook anders gewild.

    Kleine rouwstoet
    Op de dag van het eenzame afscheid is er, zoals verwacht, geen enkel familielid of andere nabestaande. De begrafenisondernemer vraagt of Peter wil meerijden naar de begraafplaats. Hij wil dat niet; hij wil achter de lijkwagen lopen, ‘de kleinst denkbare rouwstoet’. Hij noemt de weg naar de kinderbegraafplaats '200 ellendig lange meters’.

    “Achteraan op het kerkhof stoppen we. Wat verderop ligt een hoopje aarde. Het is bijna niks, zelfs voor een zandkasteel zou het te schamel zijn.” De rouwauto wordt geopend. Wat Peter ziet, doet hem schrikken. “Ik ben er niet op voorbereid. Een smetteloos wit kistje, niet veel groter dan een schoenendoos. Eén handpalm volstaat om het naar de sokkel te dragen die bij de kuil is opgesteld.”

    Er worden niet veel woorden gesproken: enkel de naam van het kind, de sterf- en de geboortedatum. Dan leest Peter zijn gedicht voor, waarna hij zijn hand op het kistje legt. Als een allerlaatste groet.

    Het voorgelezen gedicht:

    Schaapjes

    Eén bladzij omgeslagen en je boek is uit
    lang en gelukkig lezen hadden we je graag gewenst
    beginnend met verhalen van een eerste kerst
    en knuistjes die naar vlekken kaarslicht grijpen
    en dan de lente, zomer, nog een zomer
    tot je je opricht zonder handen als een koning
    de wereld balancerend aan je voetjes
    het coolste jochie van de peutertuin.

    Maar onder ijzig ziekenhuislamplicht
    ben je geboren met een hart dat klappertandt
    je ouders ver van huis, jij ongeteld, uitgekwartierd,
    geen tijd gekregen voor een hashtag om de wereld
    te vertellen over ieder kind dat in je leeft:
    ik ben Omran, ik ben Julie, ik ben Aylan, ik ben Melissa,
    ik ben De Kleine Thomas uit de vondelingenschuif, ik ben
    het kindje Jezus dat versmacht onder een berg geschenkpapier.

    Verkruimelt in een land ver weg van hier je mama
    van verdriet? Gaat elke spadesteek je papa door het hart?
    Zal volgend jaar rond deze tijd een ander broertje
    in jouw sokjes slapen? Het zal je naam zijn
    die je in je laatste uren kreeg, die hen verbindt
    met deze stad, dit lapje grond dat zij alleen vermoeden
    en waarop wij staan als een reserveteam. Vrees niet,
    we zullen op de uitkijk blijven, schaapjes tellen tot je slaapt.

    Peter de Mangel Schots


    bron https://www.rtlnieuws.nl/nederland/baby-van-2-weken-in-eenzaamheid-begraven-zonder-ouders-hoe-kan-dit