KEEN

Monsters hebben mijn kleine zusje meegenomen


  • Admin

    BEEP BEEP BEEP BEEP… PAF… huh!.. waarom maakt mijn kleine zusje me vandaag niet wakker…? Ze is altijd eerder wakker dan mij maar vandaag niet. Ik wrijf het zand uit mijn ogen en ik ga naar haar slaapkamer. Hier vind ik haar niet. Waar kan ze zijn? vraag ik mezelf af.

    Ik kom beneden en mijn moeder staat in de keuken. Ze drinkt van haar kop koffie. “Goedemorgen lieverd” zegt ze. “Waar is Fleur?” Ik zei haar dat ze boven nog aan het slapen is. Mijn moeder drink haar kopje koffie leeg en gaf me een kus op mijn wang. “Tot straks lieverd, ik ga naar mijn werk.” Ik lach en wens haar een fijne dag.

    Nadat mijn moeder de deur uit is gegaan ren ik als een malle naar boven. Waar is mijn zusje? vraag ik mezelf af. Ik zocht in de kast, in de badkamer, in mijn ouders slaapkamer en toen ik uiteindelijk in haar slaapkamer was ging ik op het bed liggen… Toen moest ik denken aan wat ze gisteravond zei. Ze zei iets over monsters die onder haar bed zitten en waar ze heel bang voor is. Ik keek ik onder het bed en ik zag daar haar teddybeer liggen. Deze zou ze nooit achterlaten… Ik moet mijn zusje terugvonden, ik moet er niet aan denken om vanavond tegen mijn ouders te moeten zeggen dat monsters mijn kleine zusje hebben meegenomen…


  • Blogger

    Ik meld me ziek op mijn werk en besluit op onderzoek uit te gaan. Dit kan zo niet, mijn geliefde zusje weg! Als ik de voordeur open zie ik een briefje op de oprit liggen… en ik zie voetstappen in de sneeuw. Ik pak het briefje op en stop deze in mijn zak. De voetstappen moeten gevolgd worden… maar opeens stoppen ze. Wat nu?! Hoe kan Fleur gevonden worden als de voetstappen ophouden?

    Teleurgesteld loop ik naar terug naar huis. Ik trek het verfrommelde briefje uit elkaar en het is een niet-thuis briefje. Van een adres die hier totaal niet in de buurt is. Zou het zijn dat dit het adres is waar mijn zusje naartoe is?


  • Blogger

    Ik ga weer naar binnen en ga aan tafel zitten met een flinke kop koffie. Misschien heb ik het me allemaal wel ingebeeld, omdat ik net wakker was. Toch bestudeer ik het briefje goed. Het lijkt erop dat het een handschrift is van een kind van haar leeftijd, maar het is niet Fleurs handschrift. Allerlei theorieën spoken door mijn hoofd. Zijn er meerdere kindjes ontvoerd? Is dat meisje de enige en leidt zij naar Fleur? Is het een monster die doet alsof het een meisje van haar leeftijd is? Kunnen monsters überhaupt wel schrijven? Zijn het überhaupt wel monsters? Zoveel mogelijkheden… ik word er moe van.

    Ik loop terug naar haar kamer en bekijk alles grondig. Alles ligt erbij zoals het altijd is. Haar kamer is een rommeltje, kleding ligt in het rond, hier en daar wat glazen waar water in zaten… Maar opeens valt me iets op! Er zitten krassen op de muur. Krassen van nagels. En nog belangrijker: Het raam staat open.


  • Blogger

    “Verdomme”, denk ik bij mezelf, “Monsters hebben mijn zusje meegenomen”. Buiten, onder het raam, zie ik ook geen voetstappen, hoe kunnen zij dan weggelopen zijn? Er zijn wederom meerdere mogelijkheden, maar ik ga ze een voor een af. Een van de opties is dus dat het monster over het dak heen is gegaan. Ik bel bij de buren in de straat aan, maar niemand weet iets. Behalve Harold, van nummer 33. “Ik werd vannacht wakker van gerommel in de kamer van mijn zoontje” zucht hij, “dus ik loop er zo naartoe”. “En toen?” vroeg ik, wetende dat dit een goede stap voorwaarts kan zijn. “KEVIN! Schreeuwde ik, ga slapen! Maar het bleef rommelen. Ik stormde boos de kamer binnen…” Harold kijkt me geschrokken aan. “Er stond een onbekende entiteit in de kamer. Ik zag niet wat het was maar hij had mijn zoontje vast. Met een hand op zijn mond.” Ik kan alleen maar denken wat voor ergs met mijn zusje aan de hand is… Harold vervolgt: “Ik schreeuwde naar hem, gelukkig liet hij Kevin los. Maar hij is nu wel getraumatiseerd.”


  • Blogger

    “Maar wat gebeurde er toen met dat monster? Hoe is hij verdwenen?” vraag ik. “En hoe is hij binnen gekomen?” Harold kijkt me aan en begint met vertellen. “Mijn zoontje hoorde geklop op het raam en deed hem open. Hij zei dat er toen een dik, stekelig monster naar binnen kwam en hem beetpakte. Hij brabbelde onverstaanbaar maar hij verstond wel ‘Monster’ en ‘Terreije’. Wat zou dat laatste zijn? Ik begrijp het niet. Daarna sprong hij het raam uit maar trok hij zichzelf omhoog, het dak op. Ik weet niet meer welke kant hij op ging. Daar waren we te geshockeerd voor. Anyways, ik moet Kevin naar school brengen. Ik wens je veel succes met zoeken!”

    Teleurgesteld loop ik terug naar huis, ik ga weer aan tafel zitten. Ik ontfrommel het briefje weer en bekijk het weer.
    "Bontstraat 24, 2681VB, Ter Heijde"
    Ik denk bij mezelf… “Terreije… Ter Heijde. Terreije, Ter Heijde. Zou het zo zijn dat mijn zusje op dat adres verborgen is?”


  • Blogger

    Ik pak snel mijn fiets en begin met fietsen. Met een rotvaart fiets ik door de weilanden, langs de kassen. Het sneeuwt, het is koud, het is glad, maar dat boeit me niet. Ik wil mijn zusje terug! Bij iedere bocht val ik bijna, auto’s die slippen, het is niet normaal. Maar geloof me, het boeit me echt niet. Opeens voel ik de grond onder mij vandaan glippen. Ik val en glij zo de berm in. Mijn been doet zeer. Fuck.

    Ik zit in de berm. Niemand die me ziet. Auto’s die voorbij rijden, ze negeren me allemaal. Fucking drama. En op dit moment besef ik me dat ik juist niet drama moet doen. Ik sta op, stap op mijn fiets en begin te fietsen. Met een zere been. Kan me allemaal niks schelen, ik wil mijn zusje terug. Kutmonsters. Doe normaal joh.


  • Blogger

    Ik zie een bordje met ‘Monster’ naast me. Ik ben in de buurt. Gelukkig. Buiten adem rijd ik naar het adres in Ter Heijde, wat 500 meter verderop ligt. Ik zet mijn fiets op slot, loop naar de deur en bel aan. Een lieve, oude mevrouw doet open. Ik laat het briefje zien en vertel wat er aan de hand is. “Och hemeltje”, zegt de vrouw. “Ik heb hier wat over gehoord, maar ik dacht dat het nep was. Maar waarom mijn adres op dat briefje staat? Ik heb niks besteld. Ik heb ook geen kinderen, dus hier hebben ze niks te zoeken.” Ik kijk haar aan. “Weet je het zeker?” “Ik weet het zeker” zegt mevrouw. Ik knik en neem afscheid. “Als iemand anders wel iets weet, laat diegene mij bellen.” Ik geef een papiertje met mijn telefoonnummer erop. De vrouw knikt. “Dat zal ik doen.” De deur gaat dicht. Daar sta ik dan, met lege handen.


  • Blogger

    Ik dwaal door de straten, niet wetende wat ik nu moet doen. Ik heb het gevoel dat mensen me nakijken, alsof ik gek ben. Maar mijn liefste zusje, Fleur, is weg. Ontvoerd, door monsters. Wie verzint dat nou? Monsters bestaan toch niet? En waarom zou een monster in Monster wonen? Ik vind dat maar raar hoor.

    Mijn telefoon gaat.

    "Hallo, met Stefan?"
    Een man met een duistere stem begint te praten.
    “Hallo? Wat zeg je nou allemaal?”
    "Ik zie dat je op het goede pad bent, een beetje te goed zelfs. Je was in de buurt. Nu niet meer. We willen niet dat jij je zusje terug krijgt. Zij is van de monsters."
    De man hangt op.

    Kut.

    Ik loop met een gebogen hoofd naar het strand, even uitwaaien. Plotseling komt er een geniaal idee in me op: ik heb niet gekeken naar de nummerweergave. Misschien is diegene wel vergeten de nummerweergave uit te zetten. 0180. Ik zoek op internet en kom erachter dat het in de regio van Barendrecht, Ridderkerk enzo is. Maarja, dit gebied is nog best groot. Dan maar terug. Ik laat mijn fiets staan in dit saaie plaatsje en ga me de bus naar huis.

    Eenmaal thuis zie ik mama, huilend. “Fleur is weg… Fleur is weg! Wat moet ik nu doen!” Ik sla een arm om mama heen en troost haar. “Samen staan we sterk, en deze dag nog gaan we haar vinden. Dat komt goed mama.” Mama kijkt me met betraande ogen aan en zegt: “Laten we op zoek gaan.”


  • Blogger

    Samen met mama zijn we aan het uitzoeken wat we het beste kunnen doen. Ik heb haar uitgelegd van dat briefje, de vrouw in Ter Heijde, het telefoontje… Ze vertelt me dat een vriend van haar in Krimpen aan den IJssel woont, dat is ook 0180. We bellen hem en vragen of we langs kunnen komen, want ons dochtertje en zusje is vermist en dat alle sporen naar deze regio leiden.

    Natuurlijk zijn we welkom, dus we pakken onze spullen en stappen de auto in. Het is een half uurtje rijden en het is hopelijk de moeite waard.

    *ding dong *
    "Hey welkom, kom binnen. Dus Fleurtje is vermist? Wat is er precies gebeurd?"
    Mama begint weer te huilen. "Ze is door monsters meegenomen…"
    Kees, de man waarbij we op visite komen begint keihard te lachen. “MONSTERS? Meen je dat? Jullie zijn echt gek in jullie hoofden. Kom op. Doe normaal. Ze komt heus wel weer terug. Monsters bestaan niet. Dus ze kan ook niet ontvoerd worden door monsters.”

    Ik hoor gestommel en gebons op zolder.
    “Kees, wat is dat gerommel daar boven?” vraag ik.
    “Dat gaat jullie niets aan!” snauwt hij. "Nu de deur uit. Ik doe niet mee aan die onzin. Monsters. Pff. Zoek hulp, jullie hebben last van waanideeën."
    Daar staan we weer. Met lege handen, zonder Fleur. We stappen de auto in en gaan naar huis. We hebben niks, maar ik vond het gedrag van die man wel heel verdacht. Want wat is dat gestommel en waarom deed hij zo stom?



  • Die nacht bleef ik me afvragen waar Fleur kon zijn? Ik kon er niet van slapen en lag te woelen in mijn bed. Het gedrag van Kees was niet normaal. Waarom trekt hij ons verhaal in twijfel en waarom is hij niet behulpzaam? Wat nou als de monsters onder haar bed geen monsters waren maar mannen? Dat ze ontvoert is door mannen en dat ze die de bewuste avond onder haar bed gehoord heeft en dat ik daar niks mee heb gedaan. Ze zei dat natuurlijk omdat ze wilde dat ik even onder het bed ging kijken.

    Ik maak mezelf gek op deze manier. Ik moet proberen te slapen. Morgen is weer een nieuwe dag, een nieuwe kans om Fleur te zoeken. Het duurt nu al een paar dagen en ik wil zo graag mijn zusje omarmen. Ik moet haar terugvinden. Ik hoop dat ik een beetje slaap kan pakken vannacht en morgen ga ik de zoektocht vervolgen.


  • Blogger

    Moet ik doorgaan met het verhaal morgen? Gezien die spookjes en update @KEEN?



  • @snoetie zegt in Monsters hebben mijn kleine zusje meegenomen:

    Moet ik doorgaan met het verhaal morgen? Gezien die spookjes en update @KEEN?

    Maak een nieuw verhaal. Je kan prachtig schrijven en je krijgt er 2 lootjes mee voor de KEENBOX.


  • Blogger

    @vieze-fred zegt in Monsters hebben mijn kleine zusje meegenomen:

    @snoetie zegt in Monsters hebben mijn kleine zusje meegenomen:

    Moet ik doorgaan met het verhaal morgen? Gezien die spookjes en update @KEEN?

    Maak een nieuw verhaal. Je kan prachtig schrijven en je krijgt er 2 lootjes mee voor de KEENBOX.

    Thanks! Ik wil dit verhaal sowieso afmaken voor de update (en voor de prijs natuurlijk :p) maar die andere topics komen eraan


  • Blogger

    Daar gaan we weer. Ik blijf doorgaan tot alle spookjes er zijn


    De wekker gaat weer. Ik kruip mijn bed uit en ga aan tafel zitten. Mama zit huilend aan tafel. Ze zit op haar telefoon.
    “Stefan, moet je eens kijken.” Ze geeft haar telefoon aan mij. Een smsje, van een onbekend nummer zie ik staan. Er staat: “Je hebt nog 24 uur de tijd. Als Fleur dan nog niet gevonden is wordt ze opgegeten. Door monsters.”

    Het is toch ook te bizar voor woorden he, ze is nog niet eens zo lang weg. En dan wordt ze opgegeten. Ofja, opgegeten, ik geloof daar eigenlijk niet veel van. Dat zullen wel loze dreigementen zijn. Anyways, ik ga me aankleden, we hebben nog 24 uur.

    Tijdens het aankleden bedenk ik me dat we nog terug moeten naar Kees. Ik vind hem namelijk echt verdacht. Hoe hij reageerde, het gestommel, hoe we de deur uit gewerkt zijn. Kan niet anders dat hij er meer van weet. Ik storm naar beneden. “Kom op mam, we gaan. We moeten nu naar Kees toe, hij weet er meer van. Er is geen tijd te verliezen!” Mama trekt haar jas en schoenen aan en rent mee. We stappen de auto in. Op naar Krimpen. Het kan niet anders dat Kees meer weet. Het kan niet anders dan dat Fleur bij hem in de buurt is. Ik meen het, het kan gewoon niet anders.

    Met hoge snelheid rijden we de straat uit, hopende op een wonder.


  • Blogger

    Mama kijkt me aan en zegt: “Weet je het zeker? Weet je zeker dat Kees er meer van weet?” “Ja, ik weet dat zeker.” Ik vertel over dat hij agressief deed, dat we zo snel de deur uit moesten, het gestommel op de deur. “Dat was me eigenlijk niet eens opgevallen, maar je hebt daar zeker een punt” zegt mam. Ze geeft gas bij. 140 kilometer per uur, over de snelweg. "Fuck die boetes. We moeten Fleur terughalen. "

    Een kwartier later rijden we de straat in. We parkeren om de hoek en lopen weer terug, naar Kees zijn huis. Zijn auto staat er niet.

    We bellen aan.

    Mam en ik kijken elkaar aan. “Denk niet dat hij thuis is.” zeg ik. “Ik denk het ook niet.” zegt mama en ze drukt weer op de bel. Ik heb het geduld er niet voor en begin op het raam te kloppen. “Kom naar buiten Kees, we weten dat je thuis bent!” Een dodelijke stilte volgt. “Wat doen we nu?” vraagt moeders, de wanhoop is af te lezen aan haar ogen. Ik begin te ijsberen en begin te denken. We hebben meerdere mogelijkheden namelijk, maar wat is het verstandigste? Het duurt mijn moeder te lang en zegt “Ik ga de buren vragen.” Vastberaden loopt zij naar de buren aan de linkerkant. “Doe jij de andere buren, dan zijn we sneller klaar.” Ik draai me om en loop naar de deur. Even kijken of er iemand thuis is. Ja. Ik druk op de bel, voetstappen klinken en iemand loopt naar de deur.


  • Blogger

    De deur opent. Een man van in de 30 staat in de deuropening. “Wat moet je? Ik ben aan het werk. Wees snel.” Ik begin te vertellen over mijn zusje, Fleur, dat zij ontvoerd is door monsters en als ze binnen 24 uur niet wordt gevonden, ze opgegeten wordt. En dat zijn buurman een beetje verdacht deed. De man lacht me uit alsof ik een enorme idioot ben. “Weet je het zeker? Monsters bestaan toch niet? Ja, Kees is een randdebiel, maar monsters gaan wel heel ver hoor. Sorry man, maar ik moet weer aan het werk.” De deur sluit. Ik zucht.

    Mama rent naar me toe. “De buurvrouw links had goede informatie. Hij kwam van de week thuis met een jong meisje, die volgens haar sprekend op Fleur lijkt. Hij zei dat het zijn nichtje was. Daarna hoorde ze veel gerommel en gegrom, maar voor de rest dacht zij er niet bij na.” Alles valt op zijn plek. Nu nog binnen zien te komen. Zullen we de veilige manier doen en wachten op Kees, of gaan we alvast naar binnen? Ik kijk mama aan en zij kijkt mij aan. “Kom, we gaan.”


  • Blogger

    We lopen naar de auto en rijden weg. Ik weet niet wat er gebeurt maar mama lijkt vastberaden te zijn. We rijden langs het water en we gaan een industriegebied in. “We gaan hem gewoon op zijn werk opzoeken. Ik weet toevallig waar hij werkt.” zegt ze. “Als we dan bij zijn baas gaan dreigen, zal hij het vast wel toegeven, dan krijgen we Fleur terug.” We rijden naar een bedrijf toe, het lijkt wel een autosloperij. Er lopen veel mannen rond, machines die in het rond rijden. Ik vind het maar eng.

    We stappen de auto uit en een man komt op ons af. “Weet je zeker dat je hier goed zit? Of wil je je autootje laten slopen?” Hij barst in lachen uit. Mam wordt boos en zegt “Ik wil je baas spreken, nu. Het is menens.” De man schrikt. “Oke oke sorry! Kom maar even mee. Ik zal het niet meer doen.” Mijn moeder stelt hem gerust en zegt dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. We lopen door een garage heen, een kantoor, en ergens achteraf zit een kamertje, met een dikke man met een te kleine blouse. De man, die met ons mee is, “Jan, ik heb deze dame en jongeman voor je. Ze willen je spreken.” “Kom maar binnen” zegt de dikke man, “bedankt Kevin!” Mama en ik kijken elkaar aan. Ik merk dat ze gespannen is. “Ga maar zitten, kan ik iets voor jullie inschenken?” Ik vraag om een chocolademelk en mijn moeder om een koffie.

    De man schotelt het ons voor en gaat zitten. “Dus, jullie hebben een probleem met een werknemer? Vertel maar, ik kan jullie helpen.”


 

Hetzelfde maar dan anders