KEEN

Is mijn 10 jaar oude dochter een moordenaar?



  • Ik weet dat ik mijn tienjarige dochter niet mag geven wat ze wil. Maar als ze wrevelig, suf of irrationeel wordt en ik weet dat ik de oorzaak ben - nou ja, ik voel niet meer zo sterk meer.

    0_1504046040300_4ff1652d-6e41-4894-9f3a-8b2a751cc783-image.png

    Ze is gewend om van mij te krijgen wat ze wil. Ik denk dat de appel niet erg ver van de boom valt, hè? Hoe dan ook, zo kwam ik op een cruise naar Mexico terecht.

    Ilse houdt van lezen over geschiedenis en andere culturen. Dat komt van haar moeder, zonder twijfel. Lezen was iets wat ik alleen uit noodzaak deed. Maar ze scheurde sneller door boeken over Azteken, Olmec en Mayaculturen dan ik kon achterhalen hoe ik de titels kon uitspreken.

    Ze deed zelf onderzoek naar de cruise en maakte zelfs een spreadsheet over prijzen en excursies. Ze vroeg om een familiereis te maken, ik zei nee, en we hebben het kort daarna geboekt.

    Ik ben gewend om me sterk te voelen. Niets maakte me zwakker dan de tijden toen Ilse pijn deed. De nachtelijke verschrikkingen toen ze vijf jaar oud was lieten geen herinnering achter bij haar, maar ik zal toegeven dat ik huilde toen ik niet wist wat ik moest doen toen ze wakker werd. Toen ze op haar achtste uit een boom viel, begon ik het precedent om haar alles te kopen wat ze wilde. Dat begon bij haar reptielfase; ik zo veel speelgoedhagedissen en plastic dinosaurussen dat ik me begon af te vragen of ze alles had.

    Ik weet dat de beste ouder geen toegeeflijke ouder is, maar het is moeilijk om zelfverzekerd te blijven op de dag dat je je realiseert dat je kind intelligenter is dan jij.

    Een prachtige stem klonk door de luidsprekers van het schip. “Vergeet niet dat dit stuk strand een natuurreservaat is. Niemand woont hier, niemand neemt er iets van af.” Ze deed haar zonnebril af en keek weg van de kleine groep reizigers en naar het dok. Ik scande haar lichaam toen ze haar gezicht draaide. Niet slecht over het geheel genomen, minstens een 8. En voordat je me beoordeelt voor het kijken, weet ik dat mijn vrouw een 10 is in mijn ogen, en ze is de enige persoon naast Ilse die mij ongemakkelijk zwak maakt.

    Ik zou alles doen voor mijn familie.

    “Er is een Atzec over dit gebied. Het hart van het land is van ons allen, want wij komen uit de aarde. We nemen niets van de aarde zonder iets terug te geven:’ Het is een prachtig strand, mensen, dus neem alleen maar foto’ s. Mijn naam is Sarah als je vragen hebt kun je bij mij terecht.” Ze flitste een zoete maar vervaardigde glimlach en leidde de groep op de helling en op de wal.

    0_1504039534300_f72ade98-5952-4e67-a2a9-b8cb8c65d1bd-image.png

    “Kijk papa, ik heb een hartje gevonden.” Ilse zat et een mooie glimlach in het felle zonlicht en overhandigde mij een warm stuk obsidiaan. “Mag ik het hebben?”

    Ik nam het van haar en staarde naar de steen. Het was inderdaad hartvormig, vier centimeter lang en eerder buiten de rand van dit rotsachtige strand. Al het andere was glad en bruin. Ik zuchtte.

    “Nee, Ilse, de aardige dame zei dat we niets van het strand mogen nemen,” Ik legde het haar zo goed mogelijk uit.

    “Ik weet het wel, maar mag ik het nemen?”

    Bedenkelijk keek ik haar aan. Maar tegen mijn dochter kan ik toch geen nee zeggen. Ik gaf haar toestemming om de steen mee te nemen.


    “Goedemorgen lieverd” zei ik tegen haar toen ik voorbij haar slaapcabine liep met een lege koffiemok in mijn hand.

    "Mmmmffxx,"mompelde ze

    Ik vond het geweldig om vroeg op te staan. Ilse daarentegen haatte het. Wat dat betreft heeft ze meer weg van mijn vrouw.

    Ze ging rechtop in bed zitten. Haar haren zagen eruit als een vogelnest. “Gmmoedemorgen, paaaap” zei ze, nog half slapende. “Het spijt me van de bijen”.

    “Wat bedoel je lieverd?” vroeg ik, terwijl ik een nieuwe mok koffie aan het inschenken was.

    Haar ogen bewogen niet “Toen ik de reusachtige bijen vond, wilde ik ze bekijken, omdat ik niet wist dat ze zo groot konden zijn. Je zei me dat ik weg moest omdat het niet veilig was. Toen begon ik te lachen en je schreeuwde naar mij. Sorry dat ik moest lachen, maar jullie schreeuwde allemaal tegen mij.” Ze knipperde met haar ogen en keek een paar keer om haar heen. “Misschien was het allemaal wel een droom” zei ze.

    Ik keek haar met enige bezorgdheid aan. Zware slaper dat ze was, Ilse sprak zelden over het herinneren van haar dromen. Zelfs nachtmerries hebben geen invloed op haar gehad en ze heeft er de volgende ochtend nooit last van gehad of er ook maar iets van herinnerd.

    “Kop op lieverd” zei ik. “Laten we opstaan en ons focussen op de dag. We gaan vandaag duiken.”

    Ik probeerde tevergeefs om het zoemende geluid te negeren wat mij de hele nacht wakker heeft gehouden.


    Ik kon niet negeren wat er de volgende nacht gebeurde.

    Ilse had enkele boeken gelezen over de inheemse soorten in het zuidoosten van Mexico. Die boeken hadden geleid tot een zoektocht op het internet over verschillende dieren. Haar nieuwsgierige geest is nooit tevreden. “Wist u dat sommige vleermuizen tongen hebben die langer zijn dan hun lichaam? En dat de kraken waarschijnlijk gebaseerd was op een echte reuzeninktvis? Papa? papa?”

    Ik glimlachte en vroeg haar wat we morgen op het land zouden kunnen zien. Ze duikt terug in haar boek, valt binnen enkele minuten in slaap en ik koos ervoor om haar ongestoord achter te laten.

    Ineens begon ze te schreeuwen.

    Heb jij een idee hoeveel lawaai een tienjarig meisje kan maken? Het antwoord is nee, tenzij je de nacht met een oorverdovende gil hebt horen schreeuwen.

    Ze heeft op de uitklapbare bank geslapen waar ze nu rechtop zat. Nog steeds slaapt ze in slaap, ze opent haar mond.

    Ik wist zeker dat de andere passagiers een poging tot moord zouden melden als ze niet snel stil zou zijn.

    Met moeite kon ik haar vasthouden en haar heen en weer schommelen totdat het geschreeuw was gestopt. Toen viel ze weer terug, nog steeds koud, in slaap. I bleef nog even wachten en liet haar daarna alleen om een wandeling te maken.

    Ik kon de hele weg alleen maar huilen en vroeg me af wat er met haar aan de hand was.

    Het was al na middernacht en de meeste mensen waren terug in hun slaapcabine. Mijn zwerftocht bracht me naar een afgelegen doorgang nabij de achtersteven van het schip. De verlichting was slecht, met zwakke lampen met tussenpozen van 10 meter en duisternis in de tussenruimtes. Achteraf gezien denk ik dat het vlakbij de buurt van de bemanning was, maar mijn doelloze zwerftocht had geen duidelijke bestemming.

    Ik schrok me kapot toen er een man uit de donkere ruimte kwam.

    0_1504042025800_8cfe604c-346e-47b7-a72d-b78ed01ca26d-image.png

    “Sorry!” Zei de jongeman, die ook van mij schrok. “Sorry. Ik dacht dat ik een kind hoorde schreeuwen, dus rende ik hier naar buiten… heb jij iets gezien” Hij kwam in de vollere verlichting van een vestibule lamp terecht. Het was gewoon een kind, waarschijnlijk een van de medewerkers van de boot. Ik dacht dat ik echt van de gebaande paden was afgedwaald en dat ik daar niet mocht komen.

    ''ik… uhm…" Wat moest ik zeggen? Moest ik zeggen dat het mijn dochter was? Ik zei “Sorry, geen kind gezien. Ik ben even de benen aan het strekken voordat ik naar bed ga”.

    De jongen zei “Oké, mijnheer. Waarom gaat u niet terug naar je bed, ik hoor hier best veel geluiden en…” Hij onderbrak zijn zin en keek naar de lucht alsof hij iets vreemds had gevoeld. Ik vroeg hem wat hij wilde zeggen over de geluiden die hij hoort.

    Heb jij enig idee hoe een ruis vermengd met gegil klinkt? Ik weet het ook niet. Maar hier was het griezelig, beangstigend en uiterst ongemakkelijk. Daarna volgde een geur die zo overweldigend was dat ik er bijna omviel van de stank. Het rook naar vis en rottend vlees.

    Toen kwam het been van een soort spin uit de schaduw aan de rechterkant en sloeg op de grond.

    In eerste instantie was ik in shock waardoor ik niet meteen kon vluchten. ‘‘Het’’ was acht meter lang en sloopte de metalen loopbrug vlak naast de jongen. Hij verstijfde van angst en zag lijkbleek.

    Dan landt het andere been direct naast hem. Een sissend geluid en een grommende brul volgde, die de vloer afschuwelijk deed trillen. Langzaam kwam het dichterbij en…

    …ik zag dat het helemaal geen benen waren. Het waren vleugels. Wat de reusachtige spinnenpoten leken, waren eigenlijk de klauwen van een enorme vleermuis.

    Lichtgevende groene schubben hingen als juwelen aan de aanhangsels. Wat ik zag was totaal onmogelijk. Het sloeg nergens op. Ik draaide me om en zette het op een lopen.

    Maar… in de duisternis aan de andere kant zag ik tentakels. Lang… groen… gevuld met zuignappen, in een driehoekig aanhangsel waar er in de verte nog meer tentakels zichtbaar waren. Het monster bleef zich verschuilen in de duisternis en liet zich nog niet zien.

    We zaten gevangen… opgesloten.

    En toen werd het erger.

    Aanvankelijk dacht ik dat er een slang over de vloer kroop aan mijn rechterkant. Maar toen het dichterbij kwam realiseerde ik me dat het geen slang was, maar een tong. Een halve meter breed en ongeveer 6 meter lang. Het liet een spoor van dik goor speeksel achter. Het draaide en steeg op in de lucht als een slang die gecharmeerd werd en tikte liefdevol de nek van de jongen. Lijkbleek en met een angstige blik staarde hij naar mij. Het enige deel van zijn lichaam was hij nog kon bewegen waren zijn lippen. Hij mondde een stille “Help mij” uit voordat de tong zich als een gigantische anaconda om hem heen wikkelde en zijn armen aan zijn zijkanten vastdraaide.

    De jongen sloeg op de grond en de tong sleepte hem met een schel geschreeuw in de duisternis. Hij heeft nooit het oogcontact met mij verbroken toen hij in duisternis meegetrokken werd. Ik zie zijn angstige blik nog steeds voor me. Ik hoorde hoe het monster hem afmaakte. Tot het geschreeuw van de jongen stopte en er een metalen plaatje op de grond viel. Het was een naamplaatje bedekt met speeksel. Maar de naam “Corey” was nog net zichtbaar te lezen onder de schemerige lamp.

    Pas toen ik weer vrij begon te ademen en me vrij te bewegen realiseerde ik me dat ik ook stijf stond van de angst. Ik keek naar links en zag ook de groene tentakels langzaam wegglijden.

    Al snel schoten 2 gedachtes door mijn hoofd.

    Keer snel terug naar de kamer en zorg ervoor dat mijn gezin veilig is. Voor Corey kan ik nu niks meer doen. Hij is vermoedelijk met huid en haar verslonden door het monster.

    Wat zou jij hebben gedaan?

    Bij elke stap die ik zette groeide mijn angst. Toen ik terug was bij Kamer 3191, was ik er bijna zeker van dat ik het topje van een tentakel om elke hoek om me heen kon zien. Het was alsof het ding me beschimptte en toesloeg als ik even niet keek.

    Ik hoorde dat iemand de deurknop van binnen aan het dichtdraaien was. Toen ik bijna bij mijn kamer was waar mijn gezin zat. Nee nee nee nee nee nee nee nee!! ik stak mijn handen uit, zweet en schuddend, en greep met beide handen de deurknop.

    Ik kon de deur makkelijk openen, zonder dat het tegen gehouden werd van de andere kant.

    Maar wat ik daar zag kon ik niet geloven.

    Ilse sliep nog steeds op het bed, het licht scheen schemerig net boven haar uit. 4 tentakels slidderde over de vloer naar het hoofd van Ilse. In plaats van mijn dochter te grijpen werden ze opgelost in het licht. Heel langzaam werden de tentakels opgeslokt door het licht. Naarmate ze korter werden des te beweeglijker ze werden. Je kunt het vergelijken met spagetti die je via je mond naar binnen slurpt. Toen de tentakels volledig opgeslokt waren door het licht opende Ilse haar ogen.

    Ze keek me slaperig aan. “papa, ik had een heel enge droom.”


    Dat was gisteravond. Vanochtend werden we wakker en hoorde we op het schip de laatste geruchten. Eén van de werknemers lijkt te zijn verdwenen. Maar niets is met zekerheid bevestigd.

    Maar ik heb geen bevestiging nodig. Mijn dochter doodde per ongeluk iemand, en ik liet het gebeuren.

    Gebeurd is gebeurd, ik kan daar niets meer aan veranderen.

    Maar vooralsnog zit ik opgesloten op een schip midden in het Caribisch gebied. Ik zit nu even alleen in onze cabine en ik ben doodsbang voor wat er nu gaat gebeuren.

    0_1504046411200_d9d9a108-5b01-4bb7-9483-f4c3a60c5ee8-image.png



  • Ben niet zo van deze freaky shit maar wel mooi geschreven.


  • Global Moderators

    "We zaten gevangen… opgesloten.

    En toen werd het erger."

    Hier raakte ik me aandacht kwijt. Netjes geschreven verder



  • @davey zegt in Is mijn 10 jaar oude dochter een moordenaar?:

    "We zaten gevangen… opgesloten.

    En toen werd het erger."

    Hier raakte ik me aandacht kwijt. Netjes geschreven verder

    Daarna wordt het juist beter.


  • Global Moderators

    @king zegt in Is mijn 10 jaar oude dochter een moordenaar?:

    @davey zegt in Is mijn 10 jaar oude dochter een moordenaar?:

    "We zaten gevangen… opgesloten.

    En toen werd het erger."

    Hier raakte ik me aandacht kwijt. Netjes geschreven verder

    Daarna wordt het juist beter.

    Ik heb het hellemaal gelezen, en het eind doel ook. Maar vanaf daar sprak het mij niet meer aan haha.



  • @davey zegt in Is mijn 10 jaar oude dochter een moordenaar?:

    @king zegt in Is mijn 10 jaar oude dochter een moordenaar?:

    @davey zegt in Is mijn 10 jaar oude dochter een moordenaar?:

    "We zaten gevangen… opgesloten.

    En toen werd het erger."

    Hier raakte ik me aandacht kwijt. Netjes geschreven verder

    Daarna wordt het juist beter.

    Ik heb het hellemaal gelezen, en het eind doel ook. Maar vanaf daar sprak het mij niet meer aan haha.

    Je moet er ook van houden. Ik vind dit soort verhalen de moeite waard om te lezen.



  • Mooi verhaal.


 

Hetzelfde maar dan anders