Hey Fuzzy Yellow


  • Admin

    Jij bent geel, jij zult vast wel een banaan zijn!
    Iedereen kent het wel, het hokjes denken. “Jij bent een meisje, jij houdt vast en zeker van roze speelgoed”. De druk die hiermee op ons en onze omgeving ligt lijkt steeds groter te worden. Het begint ook steeds vroeger in ons leven. Identiteit, geslacht, cijfers, carrière.

    Het filmpje “Hey Fuzzy Yellow” is gemaakt om ons er nog een keer aan te herinneren dat iedereen gewoon is wie hij of zij is. Het duurt iets langer dan een minuutje en maakt kort maar krachtig de boodschap duidelijk.

    Word jij wel eens in een hokje gestopt dat totaal niet bij je past? Laat dan weten in welk hokje je wordt gestopt en waarom dat niet klopt volgens jou.


  • Admin

    Ik hou niet van hokjes, claustrofobia fml :(


  • Admin

    wel duidelijke boodschap


  • Global Moderator

    Oh vaak zat hoor. Ik zit volgens veel mensen in het hokje ‘grijze muis’, omdat ik er saai uitzie. Ik heb gehoord van mensen dat ze dachten dat ik geen muziek luisterde (of alleen popmuziek, want saaie mensen hebben geen eigen mening), dat ze dachten dat ik elke avond netjes de krant las en om 9 uur ging slapen. En dat ik alleen maar nadenk. Ook kwam ik vroeger moeilijk aan werk omdat ze mij geen persoonlijkheid vonden hebben.

    Maar als ze mij leren kennen? Wow dat had ik niet verwacht, hou jij van hardcore? Hou jij van gothic? Gek op graffiti? Maar jij bent toch helemaal geen stoer meisje? Huh??!?!?!?! Je bent toch eigenlijk best wel tof!


    En als ik make-up draag ben ik ineens een schattig poppetje die alles leuk vindt wat schattig is en schattig dat zus zo kawaii desu je zou model moeten worden asdfoerodocovp44-

    zo frusti


  • Admin

    Elke keer als iemand me vraagt wat ik in het dagelijks leven doe moet ik even slikken. Dan weet ik het, daar komt het, dat ongemakkelijke gevoel. Weer iets zeggen, waarvan je weet dat heel veel mensen een (verkeerd en bevooroordeeld) beeld van hebben.

    “Ik ben afgekeurd, ik heb een uitkering”

    Daar komen ze dan, de commentaren.
    “Je kunt toch wel werken? zo zwaar hoeft dat niet te zijn, iedereen kan een folder bezorgen of een doosje inpakken”
    “oh je zit dus de hele dag thuis en doet maar lekker niks”
    “goh dat zou ik ook wel willen, altijd vrij, nooit hoeven werken”

    Nou zal ik even iedereen heel snel uit die droom helpen, na een maand of 2 thuiszitten is bijna elke gek weer blij aan het werk te kunnen.
    Werken is voor mij een luxe, een luxe die ik niet heb. En ik weet niet of ik die ooit ga hebben, wat niet echt een prettig idee is. Daar komt nog bij dat ik echt gewoon tijd te veel heb op een dag af en toe. Het is verdomd lastig om een beetje een invulling van je dag te hebben als je nog niet eens een baan aan kunt houden. Het feit ook dat elke keer als iemand je vraagt wat je in het dagelijks leven doet, je veroordeelt word als lui persoon wat niks wilt doen is verschrikkelijk.
    Ik wou dat mensen met een uitkering niet meteen met de nek aangekeken werden. Maar dat er eens geluisterd werd naar hun verhaal. Iedereen is zijn eigen persoon, met zijn/haar eigen rugzakje. De ene heeft nou eenmaal een vollere en zwaardere rugzak dan de ander. En de een is nou eenmaal sterker en kan het gewicht beter dragen dan de ander.

    Was er maar oog voor de individu ipv de groep.


  • Global Moderator

    @Wicket zegt in Hey Fuzzy Yellow:

    Elke keer als iemand me vraagt wat ik in het dagelijks leven doe moet ik even slikken. Dan weet ik het, daar komt het, dat ongemakkelijke gevoel. Weer iets zeggen, waarvan je weet dat heel veel mensen een (verkeerd en bevooroordeeld) beeld van hebben.

    “Ik ben afgekeurd, ik heb een uitkering”

    Daar komen ze dan, de commentaren.
    “Je kunt toch wel werken? zo zwaar hoeft dat niet te zijn, iedereen kan een folder bezorgen of een doosje inpakken”
    “oh je zit dus de hele dag thuis en doet maar lekker niks”
    “goh dat zou ik ook wel willen, altijd vrij, nooit hoeven werken”

    Nou zal ik even iedereen heel snel uit die droom helpen, na een maand of 2 thuiszitten is bijna elke gek weer blij aan het werk te kunnen.
    Werken is voor mij een luxe, een luxe die ik niet heb. En ik weet niet of ik die ooit ga hebben, wat niet echt een prettig idee is. Daar komt nog bij dat ik echt gewoon tijd te veel heb op een dag af en toe. Het is verdomd lastig om een beetje een invulling van je dag te hebben als je nog niet eens een baan aan kunt houden. Het feit ook dat elke keer als iemand je vraagt wat je in het dagelijks leven doet, je veroordeelt word als lui persoon wat niks wilt doen is verschrikkelijk.
    Ik wou dat mensen met een uitkering niet meteen met de nek aangekeken werden. Maar dat er eens geluisterd werd naar hun verhaal. Iedereen is zijn eigen persoon, met zijn/haar eigen rugzakje. De ene heeft nou eenmaal een vollere en zwaardere rugzak dan de ander. En de een is nou eenmaal sterker en kan het gewicht beter dragen dan de ander.

    Was er maar oog voor de individu ipv de groep.

    Vooral herkenbaar als je eruit ziet als een normaal persoon. Want er valt niks aan je te zien DUS kun je werken. Ja, m’hoela.


 

Het lijkt erop dat je verbinding naar KEEN verloren is gegaan, wacht even terwijl we de verbinding proberen te herstellen.