Tijd om te spelen


  • Admin

    Dus, ik had gehoord over dit nieuwe spel dat iedereen speelt en had besloten het te proberen. Het is een beetje als Bloody Mary. Dus ik ging naar mijn badkamer en stak een kaars aan. Ik tekende een gesloten rode deur en een trap richting de deur op de spiegel. Ik deed dit met rode lippenstift, let op het moet wel echt rode lippenstift zijn, dat zeggen ze. Toen deed ik het licht uit en pakte de kaars op. Ik zei: “Billy, Billy wil je spelen? Ik tel tot 5, kom je spelen?” daarna deed ik mijn ogen dicht en telde tot 5. Toen ik mijn ogen weer opendeed was de kaars uit, dus ik wil de lamp weer aandoen. Terwijl ik het licht aan maak hoor ik iemand fluisteren “ik wil spelen”. Ik schrik me kapot, doe het licht aan, kijk om me heen maar zie helemaal niemand. Maar dan kijk ik naar de spiegel, en mijn mond valt open van verbazing. De gesloten deur die ik getekend had is nu open, er staat een jongetje in de deuropening met een rode bal… Glimlachend. Ik realiseer me op dat moment dat ik een vergissing heb gemaakt.

    Ik veeg de spiegel schoon en doe alsof er niets gebeurd is.

    Later die avond, als ik in mijn bed lig, hoor ik geluiden. Het klinkt als een kleine jongen die zit te lachen, het geluid komt bij mijn kast vandaan. Ik pak mijn lamp om mezelf te kunnen verdedigen en loop langzaam richting de kast. Eigenlijk wil ik de kast helemaal niet open maken. Ik maak de kast open en zo gauw ik zie wat daar is begin ik te gillen. In mijn kast lag een kleine rode bal, en er stond “ik wil spelen” in rode letters op de muur geschreven. Wat me echt bang maakte was dat het niet geschreven was met lippenstift.

    Er blijven rare dingen gebeuren, het word ook steeds erger. Ik kan niet meer slapen. Ik had het spel nooit moeten spelen.

    Ik heb wat rondgevraagd, naar wat er nou gebeurd met de mensen die dit spel spelen. Niemand had me van te voren verteld dat de mensen die het spel spelen vermist raken 5 dagen na het spelen! Het is 3 dagen geleden dat ik het spel speelde, en ik voel hem gewoon dichtbij komen…

    Ik heb online het verhaal opgezocht, en ik kwam erachter dat Billy een echt persoon was. In 1981 was er een 10 jarige jongen genaamd Billy en hij woonde in een klein dorpje in Groningen. Hij had 20 kinderen vermoord, hun monden zo bewerkt dat ze constante glimlach vertoonden. Hij verstopte de lichamen op zijn zolder, met een rode deur en een trap.

    Waar zijn zijn ouders dan vraag je je nu vast af?

    Nou, zijn ouders waren zo bang voor hem dat ze een oppas betaalden om bij hun zoon in huis te wonen. Zelf woonden ze in een ander huis. Er moest regelmatig naar een nieuwe oppas gezocht worden, omdat de vorige oppas werd vermoord en begraven.

    De jongen was charmant, en slim. Niemand behalve zijn ouders zag dat hij eigenlijk een psychopaat was. Hij noemde de kinderen zijn “speelgoed”. Natuurlijk kwam hij weg met de misdaden die hij had begaan, de rechtbank kon niet geloven dat zo’n charmant en slim jongetje deze gruwelijke daden had begaan.

    Maar de familie van de slachtoffers wist het, ze zagen allemaal het zwarte van zijn ziel in zijn ogen.

    Op een nacht, kwamen alle vaders van de slachtoffers bij elkaar, en braken bij Billy in. Ze sleepten hem uit bed en sloten hem op in zijn “speciale kamer”. Toen staken ze de kamer in brand, Billy gilde en smeekte om vrijgelaten te worden. Hij probeerde in alle macht de deur open te krijgen maar er zat geen beweging in. Niemand maakte de deur open voor Billy.

    Billy liep naar een stoel en ging hierin zitten. Tegenover de stoel stond een spiegel, en met zijn eigen bloed tekende hij een gesloten rode deur en een trap en zei: “Ik wil spelen, ik wil spelen. Ik tel tot 5, dan kom ik spelen.” Dat waren zijn laatste woorden voordat hij levend werd verbrand.

    Toen de politie de zolder ging controleren een dag later, was er niks meer over van de kamer. Billy was helemaal verbrand, maar naast hem stond de spiegel compleet onbeschadigd. Op de spiegel stond de tekening van de rode deur, maar de deur was niet langer gesloten. De deur was open, met een klein jongetje in de deuropening met een kleine rode bal.

    Ik ben bang dat de mensen die vermist zijn geraakt na het spelen van dit spel, nu speelgoed zijn van Billy en onderdeel zijn van zijn “speciale kamertje” achter de rode deur. Het is mijn derde dag, in mijn slaap voel ik iemands adem in mijn gezicht. Ik hoor iemand fluisteren “Tijd om te spelen”.

    Bron


  • Dit doet me denken aan een verhaal van een paar jaar geleden over de smileybende.


 

Het lijkt erop dat je verbinding naar KEEN verloren is gegaan, wacht even terwijl we de verbinding proberen te herstellen.