Mijn oud-buurmeisje is na 18 jaar eindelijk gevonden


  • Global Moderator

    Vandaag kreeg ik zoals gewoonlijk de krant van mijn buurvrouw. Ze leest hem altijd eerst zelf en dan geeft ze die aan mij als ze me die dag ergens tegenkomt op de galerij. Ze zei ‘Ze hebben een meisje wat 18 jaar vermist was teruggevonden niet zo ver hier vandaan.’ Ik zei ‘Gelukkig dat ze haar gevonden hebben dan.’ Maar toen ik de foto op de voorpagina zag en haar naam, wist ik meteen wie het is. Die vrouw op de foto is namelijk mijn oud-buurmeisje geweest toen ik nog in Nieuw-Bergen woonde.

    7TiGEUDl.png

    Vroeger toen ik klein was speelde ik vaak met mijn buurjongen en buurmeisje. Het meisje was van mijn leeftijd en de buurjongen was een jaar jonger. We speelden vaak in een groot bos wat op zo’n 5 minuten lopen van ons huis af lag. Ofja lopen… we rende er altijd naartoe. Want hoe eerder we in het bos waren hoe meer speeltijd er overbleef.

    De zomervakantie was bijna voorbij en we moesten 's avonds eerder naar bed gaan van onze ouders. Hoewel we naast elkaar woonden moest mijn buurmeisje eerder thuis zijn dan ik. Maar ik bracht haar altijd naar huis omdat ik geen zin had om alleen terug te lopen. Soms konden we nog even bij haar spelen, want dat vonden onze ouders goed. We gingen naar de speelkamer en gingen daar een huis bouwen van lego-steentjes en zij ging de poppen aankleden die later in het huis van lego gingen wonen. Toen we bijna klaar waren met het huis kwam mijn moeder eraan. ‘Het is bedtijd jongeman, morgen begint de school weer.’ Met tegenzin liep ik met mijn moeder mee. Ik had geen zin om naar school te gaan.

    De volgende dag was toch best spannend. Nieuwe klas, nieuwe kinderen en een nieuwe meester. Ik ging naar groep 8. Het laatste jaar van de basisschool. Ik kwam het klaslokaal binnen en zag dat ik bij veel vriendjes van vorig jaar in de klas zat en… ook bij mijn buurmeisje zat ik in de klas. Ik was blij, dolgelukkig en kreeg een lach van oor tot oor. Ze was namelijk niet alleen mijn buurmeisje en aller aller aller beste vriendin, maar ik vond haar ook heel leuk. Leuker dan de andere meisjes bij ons op school. We gingen naast elkaar zitten zodat er meer kans was dat wij het eerste kwartaal van het schooljaar naast elkaar konden blijven zitten.

    De leraar begon zichzelf voor te stellen. ‘Ik ben meester Joost, ik ben 41 jaar, ik woon in Afferden en ik geef al 23 jaar les op deze basisschool.’ Ik was niet goed naar hem aan het luisteren. Ik was in gedachten al bij het huiswerk. Want dit jaar kregen voor het eerst huiswerk. Ik wist zeker dat ik het met mijn buurmeisje kon gaan maken. Samen huiswerk maken bij haar op de kamer. Als zij iets niet snapte dat ik haar dan hielp en dat zij mij dan nog aardiger zou vinden. Het hele verhaal wat de leraar te vertellen had heb ik niet meegekregen. Soms keek ik even naar de leraar en kreeg ik een paar zinnen mee van wat hij vertelde… ‘Daarom mogen jullie nooit snoep aannemen van een vreemden. Hij kan jullie meenemen en vieze spelletjes met je spelen.’… Ik wist niet waar die het over had. Maar ik deed alsof ik aandachtig luisterde naar zijn verhaal.

    De bel ging… de eerste schooldag zit er gelukkig op. Ik had afgesproken met mijn buurmeisje. We zouden samen naar het bos gaan. We gaan weer een nieuwe hut bouwen. Omdat onze oude hut gesloopt is door jongens uit de straat. Ik holde naar huis. Thuisgekomen gooide ik mijn spullen in de gang, en riep ‘DOEI MAM, IK BEN NAAR DE BUREN.’ ‘OKÉ, VOOR HET ETEN THUIS ZIJN’ schreeuwde ze terug.

    Toen ik de deur opende stond mijn buurmeisje voor de deur. Ze zei, ‘jij moet vast helderziende zijn dat je net de deur open maakt voordat ik op de bel kon drukken.’ ‘Ja!!’ antwoorde ik. ‘Wie het eerst bij het bos is wint.’ riep ze, en ze zette het op een lopen. Ik dacht ik laat haar winnen want meestal win ik. Ik ben veel sneller dan haar. Ik keek hoe ze het bos in rende. Ze riep ‘Je kunt me lekker toch niet vinden.’ ‘Kijk maar uit, want ik ben de koning in verstoppertje’ riep ik terug.

    Ik kwam bij het bos aan en ik zag haar staan achter een boom. Maar ik deed net of ik haar niet zag en liep verder. Toen ik voorbij liep hoorde ik haar zacht grinniken, maar ik liep verder. Ik liep als maar verder en verder het bos in tot ik bij de open zandvlakte kwam. Ik weet zeker dat ze me langzaam is gevolgt wat dat deed ze altijd. Ik draaide me om, maar ik zag mijn buurmeisje nergens. Meestal laat ze me schrikken of schreeuwt ze heel hard als ik me omdraai. Maar dat deed ze vandaag niet. Ik liep langzaam dezelfde weg terug en ik keek goed achter de bomen, want misschien stond ze wel ergens achter de bomen te grinniken. Ik hoorde of zag haar niet.

    In de verte zag ik een man met een hond. Dat was Jack. Hij woonde schuin tegenover ons. Ik riep hem, en zijn hond Bobby kwam naar me toegerend. Nadat ik hem had laten snuffelen en een knuffel gaf vroeg ik of Jack mijn buurmeisje had gezien. ‘Nee Marcel, ik heb haar niet gezien helaas. Zijn jullie verstoppertje aan het spelen?’ ‘Niet echt verstoppertje’ zei ik, ‘Maar ze verstopt zich wel voor mij’ lachte ik. ‘Succes met de zoektocht naar haar’ zei Jack, en hij gaf me een knipoog. Hij wist dat ik haar leuk vond.

    Ik liep weer langzaam terug naar de plek waar ik het bos in was gelopen. Maar geen spoor van mijn buurmeisje. Ik riep ‘WAAR ZIT JE?’, ‘KOM NOU MAAR DAN GAAN WE ONZE HUT WEER BOUWEN!!!’ Maar ik hoorde niks. Ik besloot om naar haar huis te gaan. Misschien moest ze wel heel nodig naar de WC of moest ze even naar huis om iets te pakken. Toen ik weer terug was bij onze buren zei haar moeder ‘Hier is ze niet, jullie zouden toch samen gaan spelen in het bos?’ ‘Ja’ zei ik, ‘maar ik kan haar niet vinden.’ De buurvrouw zei dat ze misschien de andere kant is opgelopen richting de vijver. Ze vind het bos maar niks de laatste tijd en gaat veel liever naar de vijver als het mooi weer is. Tjsa dacht ik bij mezelf, de vijver is natuurlijk een veel leukere plek om naartoe te gaan als het zo’n prachtig weer is.

    Ik liep naar de vijver en daar zag ik dat een vriendje van mij aan het vissen was. Naast hem zag ik een grote zwarte emmer staan. Ik was benieuwd hoeveel vissen hij al had gevangen. Ik liep eropaf en riep of hij al veel gevangen had. 'Ja, ik heb al 13 vissen gevangen. Maar nog geen grote.’ riep hij terug. Ik liep naar hem toe en nam een kijkje in de emmer. ‘Dat zijn mooie vissen, wat ga je ermee doen?’ vroeg ik. ‘Weet ik niet, ik denk dat ik ze thuis in de vijver zet.’ Ik vroeg of hij mijn buurmeisje had gezien, maar hij schudde zijn hoofd en zei ‘alleen op school heb ik haar gezien vandaag.’

    Ik maakte een rondje om de vijver maar ik zag haar nergens staan. Steeds meer kinderen gingen naar huis toe en ik besloot om ook maar naar huis te gaan. Het was bijna etenstijd aangezien alle kinderen al naar huis toe gingen. Mijn buurmeisje zal inmiddels wel weer thuis zijn, na het eten spelen we vast en zeker wel weer verder en dan vraag ik waar ze zich had verstopt.

    Thuisgekomen had mijn moeder het eten al klaar. Heerlijke frietjes had ze gemaakt. Ze was een later thuis gekomen dan verwacht en daarom had ze snel wat frietjes gemaakt. Dat vonden mijn zusjes en ik helemaal niet erg. Mijn zusjes dekte de tafel en ik pakte de sausjes en daarna hielp mijn moeder in de keuken. ‘Nog 5 minuten dan zijn de frietjes klaar’ zei ze.

    Op het moment dat we net aan tafel zaten ging de deurbel. Mijn moeder liep naar de gang en maakte de voordeur open. Ik hoorde dat de buurvrouw voor de deur stond. Ze vroeg aan mijn moeder of haar dochter bij ons was. ‘Nee, die is hier niet’ antwoordde mijn moeder. De buurvrouw werd een beetje ongerust en zei dat dit niks voor haar dochter is om zo lang niks van zich te laten horen. De buurvrouw zei als je haar ziet stuur haar maar direct door naar ons, want ze moet eerst eten voor ze vanavond mag spelen. ‘Dat zal ik doen’ zei mijn moeder.

    Ik begon me nu wel zorgen te maken. Mijn buurmeisje bleef nooit zo lang weg. Ik zei tegen mijn moeder ‘Mam, ik heb haar niet meer gezien nadat we in het bos verstoppertje aan het spelen waren’. Op het moment dat ik dat vertelde kwam er op de kabelkrant een nieuwsitem voorbij over een kinderlokker die actief was in de gemeente Bergen. Mijn moeder schrok hiervan en ze liep even naar de buurvrouw. Ik had geen honger meer. Ik moest denken aan wat meester Joost die middag vertelde. Dat er een man was die snoepjes gaf aan kinderen en ze dan mee nam voor vieze spelletjes. Is dat een kinderlokker? Welke spelletjes speelt hij met kinderen? Ik zei tegen mijn zusjes dat ze de schoenen aan moesten trekken en dat we even naar de buren lopen.

    Toen we bij de buren kwamen stond de buurman in de keuken met de telefoon. Hij was de politie aan het bellen. Mijn moeder zat bij de buurvrouw op de bank. De buurvrouw was aan het huilen, en zei steeds ‘Nee nee nee, niet mijn kind, niét mijn kind.’ Ik wist niet aan wie ik nou wat kon vragen. Ik hoorde de buurman steeds harder door de telefoon praten en de buurvrouw bleef huilen. Mijn buurjongetje kwam naar beneden en zei ‘Hoi Marcel, mijn zus is weg.’ Toen ik dat hoorde stond mijn hoofd even stil. Mijn buurmeisje… weg… waar zit ze… hebben ze wel goed gezocht?.. ik wilde mijn moeder vragen stellen, maar ze was de buurvrouw aan het troosten. Ik ging met mijn zusjes naar mijn moeder toe en die zei ‘Ga maar even naar boven allemaal en kijk een tekenfilmpje.’ We gehoorzaamde en gingen naar boven.

    10 minuten later hoorde we een auto de straat inrijden. We keken uit het raam en zagen 2 politieauto’s ze stopte voor het huis en kwamen via de voordeur naar binnen. Ik kon het gesprek niet goed horen maar de buurvrouw hoorde ik nog steeds huilen. Ze was overstuur en probeerde wat te zeggen, maar het was onverstaanbaar. De buurman die de politie te woord stond zei een paar keer ‘Ze mogen alles afpakken, maar niet mijn dochter.’

    De deur van de gang werd opengemaakt. Ik hoorde mijn moeder van onderaan de trap roepen ‘Marcel D, D, komen jullie naar beneden? We gaan naar huis.’

    De dagen daarna was ik heel verdrietig. We konden niet meer samen buiten spelen. We konden geen huiswerk samen maken en als ik op school naast me keek zag ik een lege stoel. Tijdens de les werd er aandacht aan besteedt. Dagelijks vertelde de meester dat we niet met vreemden mochten praten en ook geen snoepjes of cadeautjes mochten aannemen en ook niet naar een auto of busje moesten lopen als we de man die erin zat niet kende.

    dagen… weken… maanden gingen voorbij. De politie was nog steeds bezig met het onderzoek, maar van mijn buurmeisje vonden ze geen spoor. Ik was de laatste die haar nog gezien heeft en ik vond het verschrikkelijk. Want… door mij is ze nu weg. Ik zag haar duidelijk staan achter de boom en ik had haar niet voorbij mogen lopen. Als ik haar niet voorbij was gelopen dan waren we samen geweest en hadden we een hut kunnen bouwen. Dan hadden we in de avond nog kunnen spelen en dan hadden we samen huiswerk kunnen maken de dag erna. Maar ik ben haar voorbij gelopen. Ik heb haar alleen gelaten, zodat die stomme kinderlokker haar kon meenemen en vieze spelletjes met haar kan spelen.

    Het schooljaar was bijna voorbij, we maakte ons klaar voor de schoolmusical. Op school moet groep 8 elk jaar een musical geven voor de rest van de school. Er zijn 3 voorstellingen. De eerste is voor groep 1 t/m groep 4, de tweede van groep 5 t/m groep 7 en de laatste voorstelling is 's avonds voor de ouders. Mijn moeder was er en de buren waren er ook. Waarom waren de buren erbij. Hun dochter had mee moeten spelen in deze musical, ze kijken naar een musical waar hun dochter niet in meespeelt. Ik snap het niet.

    Na de musical, begon de zomervakantie. Het was geen leuke zomervakantie. We mochten niet naar het bos omdat de kinderlokker nog steeds vrij rondliep. De laatste schoolweek zijn er vlakbij school 2 kinderen aangesproken door een man die vroeg of ze bij hem thuis met speelgoed wilde spelen. Hij had heel veel speelgoed thuis staan en daar mochten ze dan mee spelen. Ik denk dat hij met dat speelgoed vieze spelletjes wilde spelen en dan komen de kinderen nooit meer uit dat huis. Net zoals mijn buurmeisje.

    Maanden… jaren gingen voorbij. Ik zat in het examenjaar van mijn VMBO. Ik sliep slecht en had veel nachtmerries. Er waren zelfs nachten dat ik geen oog dicht deed. Zodat nachtmerries geen schijn van kans hadden. De nachtmerries gingen vaak over mijn buurmeisje. Ik gaf haar mee aan een wildvreemde man. Hij zette haar in zijn auto en reed met hoge snelheid weg. Daarna kwam de politie eraan en kreeg ik de schuld en moest ik naar de gevangenis. In de gevangenis zat een man en die vroeg aan mij of ik vieze spelletjes met hem wilde spelen. Op dat moment schrok ik elke keer wakker… daarna kon ik niet meer in slaap komen.

    De politie heeft de zaak nooit op kunnen lossen. Ik ging vanwege mijn gezondheid weg uit Bergen en ging in Venray wonen. Ik heb vanaf mijn 22ste geen contact meer gehad met mijn buren. Ik weet niet of ze nog in Bergen wonen of inmiddels ook al verhuisd zijn.

    Ik heb het stukje in de krant gelezen, het meisje wat ze hebben gevonden is inderdaad mijn oud-buurmeisje. Ik heb vanmiddag contact gehad met een kameraad die nog in Bergen woont. Hij zei dat ze nu in het ziekenhuis ligt. Ze kijken hoe ze er lichamelijk aan toe is. Daarna gaat ze voor verschillende psychologisch onderzoeken naar Venray. Daar kunnen ze haar observeren en nagaan wat er al die jaren met haar is gebeurd.

    Ik woon in Venray, ik hoop dat ik haar snel vind, zodat ik mijn excuses kan aanbieden, omdat ik haar achter die boom heb laten staan. 18 jaar geleden.

    Ik laat jullie weten wanneer ik haar gesproken heb…



  • Sterkte



  • Het verhaal staat in KEEN en er staan wel erg veel details in voor iets wat 18 jaar geleden is. I call bullshit


  • Global Moderator

    Ik had eerlijk gezegd op een onware climax gehoopt.


  • Moderator

    @Eximius Zoiezo is dat plaatje feek :P


  • Global Moderator

    @heey321 zegt in Mijn oud-buurmeisje is na 18 jaar eindelijk gevonden:

    @Eximius Zoiezo is dat plaatje feek :P

    Sowieso, en op nieuwssites kan ik het ook niet terugvinden. Had dan op z’n minst een overdreven einde eraan gemaakt. :p



  • Sowieso dat meester Joost de grote vieze boef was in schapenkleren, de clue van het ‘geen snoep aannemen’ is wellicht wel een te overduidelijke hint verder naar wat er later in het verhaal gaat gebeuren (al was dat uiteraard ook redelijk goed te voorspellen).

    Dood aan meester Joost!



  • Mijn aandacht van begin tot het einde was er.
    Goed geschreven.


  • Teamleider

    Heel goed geschreven. Ik vind het knap dat je in het hele verhaal niet de naam van je buurmeisje hebt gebruikt.


  • Global Moderator

    Dit topic is het topic van de week!

    Gefelicteerd @KEEN je hebt veel moeite in deze zelfgeschreven OP gestoken. Dit word beloond met 500 punten!



  • @Wicket zeker verdiend @KEEN !!!


 

Het lijkt erop dat je verbinding naar KEEN verloren is gegaan, wacht even terwijl we de verbinding proberen te herstellen.